เธอสงสัยและใคร่รู้
มาถามกัน...
ว่าถ้าไม่มีเธอ ฉันคนนี้จะอยู่ได้ไหม
คำตอบที่มีให้...
ได้ไม่ได้...ยังไงฉันก็ต้องอยู่
จริงไหม...
เธอบอกว่าเรื่องของเราคงต้องจบ
เพราะเธอไปมีใครคนใหม่...
อีกคน...ที่ใช่กว่าฉัน
เธอจึงอยากไป...อยู่กับเขาคนนั้น
ก็ไปเถิด...หากมันทำให้เธอมีความสุข
การที่คนสักคน
จะเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้ชีวิตตัวเองก็ไม่เห็นแปลก
ไม่ต้องมาสงสาร
ไม่ต้องมาห่วงกัน...
ใช่ว่าฉันไม่เคยเจ็บเมื่อไหร่
...กี่ครั้งกี่หน...นับไม่ถ้วนด้วยซ้ำ
แต่ฉันก็ยังอยู่มาได้...จนทุกวันนี้
ยังได้มาเจอเธอ...มีความทรงจำที่แสนดี
แม้อาจไม่ยาวนาน
แต่ก็เป็นความสัมพันธ์ที่สวยงาม
และตอนนี้...เราก็กำลังจะจากกันด้วยดี
ขาดเธอไป...ใช่ว่าสายใยชีวิตฉันจะขาด
ฉันไม่ใช่คนใจอ่อนแอขนาดนั้น
ฉันอยู่ได้...เชื่อฉันเถอะ
ขอบคุณนะที่ยังมีใจเป็นห่วงคนที่กำลังจะเป็นอดีต
อย่างฉัน...คนนี้
ใจนี้จะยังอยู่ได้...ใช่ว่าไม่เสียใจหรอกนะ
มันรู้สึกเจ็บแปลบลึกๆ แต่...
แผล...ถ้าหมั่นใส่ยา
สักวันมันคงหาย
เหมือนต้นไม้...ถ้าใกล้ตาย
หมั่นใส่ปุ๋ยรดน้ำพรวนดิน...ก็คงดีขึ้น
สักวันหนึ่ง...ใจนี้จะต้องดีเหมือนเดิม
และวันนั้น...กาลเวลาและโชคชะตา
ก็คงจะนำพาใครอีกคนเข้ามาในชีวิตฉันอีกครั้ง
ดังนั้นก็ไม่ต้องห่วง...จริงๆ
ฉันจะยังอยู่ได้
มีชีวิตที่เกือบเหมือนเดิม
...แค่เกือบนะ
เพราะทุกอย่างจะดำเนินไป
เว้นก็เพียง...ไม่มีเธออยู่ข้างๆแค่นั้น
แต่อย่าห่วงไปเลย...
ไม่มีเธอ...ก็ยังมีฉัน
ใช่ ฉัน...ตัวฉันเองนี่แหละ
ประสบการณ์บอกให้ฉันรู้ว่า
ฉัน...ควรจะรักฉันให้มากที่สุด
เพราะถึงที่สุดแล้ว...
ความรักที่มนุษย์มอบให้กับตัวเองก็ยืนยาวกว่าความรักไหนๆ
ฉะนั้นแล้ว...
ขาดเธอ...ก็ไม่เป็นไร
ขาดใจเธอ...ก็ยังมีใจฉัน
ยังมีฉัน...อยู่กับฉัน
...ไม่เหงาเลย...
